Nöbetçi Eczaneler
Bazı yerler vardır…
Sadece bir ilçe değildir.
İnsanın içine dokunur, “burada bir şeyler farklı” dedirtir.
Nilüfer’i konuşurken ben hep bunu hissediyorum.
Son günlerde üst üste gelen haberleri okuyunca da aynı duygu oluştu içimde. Bir yanda Kayapa’da yapılması planlanan katı atık tesisi, diğer yanda tarlada başlayan hasat, Fadıllı’da kamp yapan gençler, yeni şeyler öğrenen çocuklar…
Dışarıdan bakınca karmaşık gibi.
Ama aslında çok sade bir hikâye bu:
Bir yerin nasıl yaşamak istediğinin hikâyesi.
“Biz burada böyle yaşamak istemiyoruz” demek
Kayapa’daki tesis meselesiyle başlayalım…
Çünkü en çok ses getiren konu o.
Nilüfer Belediye Başkanı Şadi Özdemir’in söylediği o cümle kulağımda kaldı:
“Nilüfer’in kalbine hançer saplamak…”
Bazen böyle sözler fazla sert bulunur.
Ama açık konuşalım… İnsan yaşadığı yere biraz bağlıysa, biraz seviyorsa, böyle konuşur zaten.
Çünkü mesele sadece bir tesis değil.
Mesele sabah pencereyi açtığında ne koklayacağın…
Çocuğunu hangi çevrede büyüteceğin…
Akşam yürüyüşe çıktığında ne hissedeceğin…
Ve insanlar şunu söylüyor aslında:
“Biz burada böyle yaşamak istemiyoruz.”
Bu cümle çok kıymetli.
Çünkü bir yerin ruhu, tam da böyle anlarda ortaya çıkar.
Toprağın sesi
Ama Nilüfer’in hikâyesi sadece “hayır” demekten ibaret değil.
Bir de “evet”leri var.
Karacaoba’da başlayan buğday hasadı mesela…
Nilüfer Belediyesi ile NİLKOOP birlikte ekiyor, biçiyor.
Düşünsenize…
Şehirde yaşıyoruz ama toprağa dokunma ihtiyacımız hiç bitmiyor.
Bir ekmeğin hikâyesini bilmek…
Onun gerçekten nereden geldiğini görmek…
Belki de modern hayatın içinde kaybettiğimiz bir bağ bu.
Nilüfer o bağı yeniden kurmaya çalışıyor gibi geliyor bana.
Bu sadece tarım değil…
Bir hatırlayış.
Gençlerin gülüşü
Sonra Fadıllı’daki kamp…
Gözümde şöyle bir sahne canlanıyor:
Akşam olmuş, hafif serinlik çökmüş, gençler bir araya gelmiş… Bir şeyleri tartışıyorlar, gülüyorlar, belki biraz hayal kuruyorlar.
Üç gün.
Kısacık gibi duruyor ama bazen insanın hayatına yön veren şeyler böyle kısa anlarda olur.
Bugünün gençleri zor bir dünyada büyüyor.
Sürekli hız, sürekli ekran, sürekli bir yarış…
Ama doğanın içinde geçirilen o birkaç gün, insana başka bir ritmi hatırlatıyor.
Yavaşlamayı.
Dinlemeyi.
Birlikte olmayı.
Çocukların küçük ama büyük dünyası
Bir de çocuklar…
“Toprağın izinde” diyerek yola çıkan bir programda yeni şeyler öğreniyorlar. Edebiyatla tanışıyorlar, fotoğraf çekiyorlar, belki ilk kez farklı bir mahalle görüyorlar.
Biz büyükler bazen fark etmiyoruz ama…
Bir çocuğun hayatında böyle anlar çok büyük yer kaplar.
Belki yıllar sonra dönüp diyecek ki:
“Ben ilk o gün fark ettim…”
Ne fark ettiğini bilmiyoruz.
Ama bir şeylerin değiştiğini biliyoruz.
Aslında mesele çok basit
Tüm bunları yan yana koyunca şunu düşünüyorum:
Bir şehir sadece betonla büyümez.
Bir şehir, insanların kurduğu bağlarla büyür.
Nilüfer’de bir yandan insanlar “istemiyoruz” diye ses yükseltiyor…
Diğer yandan “şunu yapalım” diye üretmeye devam ediyor.
İtiraz var.
Emek var.
Umut var.
Belki de en güzeli bu denge.
Çünkü sadece karşı çıkmak yetmez,
Sadece üretmek de yetmez.
İkisini birlikte yapabilmek…
İşte asıl mesele o.
Ve Nilüfer, sanki tam da bunu yapmaya çalışıyor.
Belki kusursuz değil.
Belki tartışmalar hiç bitmeyecek.
Ama şunu rahatlıkla söyleyebilirim:
Orada yaşayan insanlar, yaşadıkları yere kayıtsız değil.
Ve bir yer için bundan daha değerli ne olabilir ki?
YORUMLAR