Nöbetçi Eczaneler
Henüz çocuk yaşlardayken, annesini kaybetmiş iki küçük çocuğun bulunduğu bir eve, Anadolu’nun sert gelenekleri içinde dul bir adamla evlendirilerek gelin edildi. Kararlar çoktan verilmiş, kader başkaları tarafından çizilmişti. İtirazın mümkün olmadığı bu düzende, Fidan’ın çocukluğu başlamadan bitmiş, hayatın ağır yükü omuzlarına bırakılmıştı. Gittiği evde iki küçük çocuk vardı…
Biri dört yaşında, diğeri altı…
Annelerini kaybetmiş, gözleri yarım kalmış bir sevginin boşluğunda büyümeye çalışan iki öksüz yürek… Evde eksik olan sadece bir anne değil; eksik olan sıcaklık, şefkat, güven ve hayata tutunma duygusuydu.
Fidan, daha kendi çocukluğunu yaşayamadan bu iki yavruya “ana” olmak zorunda kaldı.
İlk günler yabancıydılar birbirlerine. Evde sessizlik vardı, çekingen bakışlar vardı, korkuyla uzanan küçük eller vardı. Ama zamanla o yabancılık yerini güvene bıraktı. Fidan’ın sabrı, merhameti ve sessiz şefkati, o evin karanlığını yavaş yavaş aydınlatmaya başladı.
Çocuklar düştüğünde ona koştu.
Hastalandıklarında onun dizlerinde huzur buldu.
Korktuklarında onun sesinde güveni öğrendi.
Aç kaldıklarında onun lokmasına sığındı.
Ve bir gün, tüm o ağır geleneklerin, yoksulluğun ve sessizliğin arasında, çekinmeden ona seslendiler:
“Ana…”
İşte o an Fidan, sadece bir gelin değil; sadece bir evin gelini değil… gerçek anlamda bir anne oldu. Çünkü bazı kadınlar anne olur; doğurarak değil, yaşayarak, paylaşarak, sabrederek…
Yıllar geçti… Fidan’ın yüreği büyüdü, evladı çoğaldı. Üç çocuk daha dünyaya getirdi. Böylece beş evladın annesi oldu. Ama onun evinde hiçbir zaman ayrım olmadı.
Ne “öz” vardı evinde…
Ne “üvey”…
Hepsi aynı sofraya oturdu.
Hepsi aynı ekmeği böldü.
Hepsi aynı yokluğu paylaştı.
Hepsi aynı sevgide eşitlendi.
Çünkü Fidan Ana için annelik, kan bağıyla değil, yürek bağıyla ölçülürdü.
Onun evi büyük bir yoksulluğun içindeydi belki… Ama o evde hiç eksilmeyen tek şey vardı: sevgi.
Hayat onu bir kez daha sınadı.
Henüz genç sayılacak bir yaşta eşini kaybetti. Dul kaldığında evin yükü tamamen onun omuzlarına bindi. En küçük oğlu henüz büyüme çağındaydı. Ama Fidan Ana yıkılmadı.
O gün gözyaşlarını içine akıttı.
Dizlerinin bağı çözüldü ama ayakta kaldı.
Yüreği parçalandı ama evlatlarına belli etmedi.
Sabahın ilk ışığında çalıştı, gecenin en karanlığında dua etti. Yoklukta da, hastalıkta da, en zor günlerde de evlatlarını ayakta tutan görünmez bir direk oldu.
Yıllar, sessizce akıp geçti.
Fidan Ana’nın evlatları büyüdü, yuva kurdu, kendi hayatlarını kurdu. Torunlar doğdu, evin duvarları çocuk sesleriyle doldu. Bir zamanlar anneye muhtaç olan o çocuklar, şimdi onun elini öpen, duasını alan yetişkinlere dönüşmüştü.
Ve Fidan Ana, hayatı boyunca kendisi için hiçbir şey istemedi.
Ne zenginlik…
Ne rahatlık…
Ne de dünya malı…
Onun bütün serveti evlatlarının gözlerinde saklıydı.
62 yaşına geldiğinde, bu dünyaya sessizce veda etti. Ardında büyük servetler bırakmadı. Ama Anadolu’nun en sert yıllarında yoğrulmuş bir hayatın en büyük mirasını bıraktı:
Sevgi…
Sabır…
Merhamet…
Ve gerçek annelik…
Ve onun ardından evlatlarının gözyaşları kaldı, köyün hafızasında silinmeyen bir isim kaldı.
Zaman geçtikçe onun hikâyesi bir aile hikâyesi olmaktan çıktı…
Köyden köye yayıldı…
Dilden dile aktarıldı…
Bir efsaneye dönüştü…
Fidan Ana artık sadece dul bir adamla evlendirilmiş bir çocuk gelin değil… Annesi vefat etmiş iki küçük çocuğa analık etmiş, Anadolu’nun vicdanında yaşayan bir destandı.
